Początki kariery i wykształcenie

Leslie William Nielsen rozpoczął swoją edukację artystyczną w Lorne Greene Academy of Radio Arts w Toronto, gdzie zdobywał pierwsze szlify w dziedzinie aktorstwa radiowego. Następnie, dzięki otrzymanemu stypendium, kontynuował naukę w Neighborhood Playhouse School of the Theatre w Nowym Jorku, pogłębiając swoje umiejętności w zakresie teatru i muzyki. Jego ścieżka edukacyjna obejmowała również uczęszczanie do słynnego Actors Studio, co świadczy o jego głębokim zaangażowaniu w rozwój rzemiosła aktorskiego.

Jego prawdziwy debiut na ekranie nastąpił w 1950 roku, w ramach tak zwanej „Złotej Ery Telewizji”. W ciągu zaledwie jednego roku Nielsen wystąpił w aż 46 programach telewizyjnych na żywo. Za swój pierwszy występ w odcinku „Studio One”, u boku Charltona Hestona, otrzymał skromne wynagrodzenie w wysokości 75 dolarów. Ten skromny początek był jednak zapowiedzią bogatej i długiej kariery. Natomiast debiut na wielkim ekranie miał miejsce w 1956 roku w musicalu „The Vagabond King”. Mimo że film okazał się porażką, którą sam Nielsen określał jako „The Vagabond Turkey”, otworzył mu drzwi do castingu do kultowego filmu science fiction „Zakazana Planeta” i zaowocował długoterminowym kontraktem z wytwórnią MGM.

Aktor dramatyczny i przełom komediowy

Przez pierwsze dekady swojej kariery, Leslie Nielsen był powszechnie postrzegany jako przystojny amant i aktor dramatyczny. Jego wizerunek ugruntowały role w klasykach kina, takich jak wspomniana już „Zakazana Planeta” (1956), gdzie wcielił się w postać dowódcy statku kosmicznego, czy w filmie katastroficznym „Tragedia Posejdona” (1972), gdzie zagrał kapitana tonącego liniowca. Te role ukazywały go jako aktora o dużej charyzmie i zdolnościach dramatycznych, dalekich od późniejszego wizerunku komediowego.

Rok 1980 okazał się punktem zwrotnym w karierze aktora. Trio ZAZ (Jim Abrahams, David Zucker, Jerry Zucker) obsadziło go w roli doktora Rumacka w filmie „Czy leci z nami pilot?”. Jego śmiertelnie poważna interpretacja absurdalnych kwestii, w tym ikoniczna riposta „I am serious. And don’t call me Shirley”, zapoczątkowała nowy styl komedii deadpan i całkowicie odmieniła jego dotychczasowy wizerunek. Ta rola udowodniła jego niezwykły talent do wydobywania humoru z pozornie poważnych sytuacji i stała się trampoliną do kolejnych sukcesów w gatunku parodii.

Ikona gatunku parodii i Frank Drebin

Po sukcesie „Czy leci z nami pilot?”, Leslie Nielsen stał się niekwestionowaną gwiazdą gatunku parodii. W 1982 roku wcielił się w porucznika Franka Drebina w serialu telewizyjnym „Police Squad!”. Chociaż serial został anulowany po zaledwie sześciu odcinkach, jego materiał stał się podstawą dla kinowego hitu „Naga Broń” (The Naked Gun: From the Files of Police Squad!). Film, który miał swoją premierę w 1988 roku, okazał się ogromnym sukcesem kasowym, zarabiając ponad 78 milionów dolarów i doczekał się dwóch udanych sequeli, wydanych w latach 1991 i 1994. Kreacja Franka Drebina, niezdarnego, ale pełnego dobrych chęci policjanta, do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych ról w historii kina komediowego. Nielsen z powodzeniem kontynuował swoją karierę w parodiach, występując w takich produkcjach jak „Szklanką po łapkach” (Hot Shots!), „Ściśnięty” (Spy Hard), „2001: Odyseja komiczna” (2001: A Space Travesty), a także w trzeciej i czwartej części serii „Straszny film” (Scary Movie 3 i Scary Movie 4).

Kariera Leslie Nielsena to fascynujący przykład artystycznej wszechstronności i umiejętności odnalezienia się w nowym gatunku. Jego zdolność do zachowania stoickiego spokoju w najbardziej absurdalnych sytuacjach, co docenił słynny krytyk Roger Ebert, nazywając go „Olivierem parodii”, sprawiła, że stał się on synonimem inteligentnego humoru i doskonałego wyczucia komediowego. Nielsen udowodnił, że można być legendą zarówno w kinie dramatycznym, jak i komediowym, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo filmowe.

Życie prywatne i rodzinne

Leslie William Nielsen urodził się 11 lutego 1926 roku w Regina, w prowincji Saskatchewan, Kanada. Jego matką była Mabel Elizabeth Davies, imigrantka z Walii, a ojcem Ingvard Eversen Nielsen, duński imigrant i konstabularz Królewskiej Kanadyjskiej Policji Konnej (RCMP). Dzieciństwo aktora było naznaczone trudnymi doświadczeniami, ponieważ jego ojciec był człowiekiem brutalnym, który znęcał się fizycznie nad swoją żoną i synami. Te doświadczenia z pewnością miały wpływ na późniejsze życie Leslie’go, budząc w nim silną potrzebę ucieczki z domu rodzinnego i dążenia do niezależności.

Aktor miał starszego brata, Erika Nielsena (1924–2008), który osiągnął znaczącą pozycję w kanadyjskiej polityce, pełniąc funkcję wieloletniego posła, ministra, a nawet wicepremiera Kanady w latach 1984–1986. Inspiracją do podjęcia kariery aktorskiej dla młodego Leslie’go był jego przyrodni wujek, Jean Hersholt, znany aktor radiowy i filmowy, słynny z roli doktora Christiana. Sukcesy wujka i prestiż jego nazwiska skłoniły nieśmiałego Leslie’go do próby sił w aktorstwie, choć początkowo obawiał się, że jego pokrewieństwo z tak znaną postacią może nie zostać uwierzone.

Leslie Nielsen był żonaty czterokrotnie. Jego pierwszym związkiem małżeńskim było małżeństwo z Monicą Boyar, które trwało od 1950 do 1956 roku. Następnie poślubił Alisande Ullman, z którą był związany od 1958 do 1973 roku. Z tego drugiego małżeństwa aktor miał dwoje dzieci, co stanowiło ważny element jego życia rodzinnego, zwłaszcza w okresie największej aktywności zawodowej. Kolejnym związkiem małżeńskim było małżeństwo z Brooksem Oliver (1981–1983). Ostatnią żoną aktora była Barbaree Earl, z którą Nielsen ożenił się w 2001 roku i pozostał w związku aż do swojej śmierci.

Rodzina Leslie Nielsena

• Dzieci: Dwoje dzieci z drugiego małżeństwa z Alisande Ullman.

Kariera w liczbach i kluczowych rolach

Dorobek artystyczny Leslie Nielsena jest imponujący i obejmuje blisko 60 lat aktywności zawodowej, od 1950 do 2010 roku. W tym czasie aktor wystąpił w ponad 100 filmach fabularnych oraz w około 150 programach telewizyjnych, wcielając się łącznie w ponad 220 różnych postaci. Ta liczba świadczy o jego niezwykłej wszechstronności i ciągłej obecności na ekranach.

Najważniejsze produkcje i role

• Status aktora dramatycznego:
  • „Zakazana Planeta” (1956) – rola dowódcy statku
  • „Tragedia Posejdona” (1972) – rola kapitana
• Przełom komediowy:
  • „Czy leci z nami pilot?” (Airplane!, 1980) – rola dr. Rumacka
• Ikona parodii:
  • „Police Squad!” (1982) – rola porucznika Franka Drebina
  • „Naga Broń” (The Naked Gun: From the Files of Police Squad!, 1988) – rola porucznika Franka Drebina
  • „Naga Broń 2½: Zapach strachu” (The Naked Gun 2½: The Smell of Fear, 1991)
  • „Naga Broń 33⅓: Ostateczna zniewaga” (Naked Gun 33⅓: The Final Insult, 1994)
  • „Szklanką po łapkach” (Hot Shots!, 1991)
  • „Ściśnięty” (Spy Hard, 1996)
  • „2001: Odyseja komiczna” (2001: A Space Travesty, 2000)
  • „Straszny film 3” (Scary Movie 3, 2003)
  • „Straszny film 4” (Scary Movie 4, 2006)
• Współpraca z Disneyem:
  • „The Swamp Fox” (1959–1961) – główna rola Francisa Mariona

Nagrody, osiągnięcia i wyróżnienia

Leslie Nielsen został doceniony za swój wkład w sztukę aktorską licznymi wyróżnieniami. W 2002 roku otrzymał tytuł Oficera Orderu Kanady (OC), co jest jednym z najwyższych odznaczeń państwowych w Kanadzie. Jego wkład w kinematografię został upamiętniony poprzez przyznanie mu własnych gwiazd na prestiżowych alejach sław – na Hollywood Walk of Fame w Los Angeles oraz na Canada’s Walk of Fame w Toronto.

Warto wiedzieć: Za rolę w serialu „Police Squad!” Leslie Nielsen otrzymał nominację do nagrody Emmy, co stanowiło potwierdzenie jego talentu komediowego na najwyższym poziomie. Słynny krytyk filmowy Roger Ebert określił go mianem „Oliiera parodii”, doceniając jego unikalną zdolność do zachowania powagi w najbardziej niedorzecznych sytuacjach.

Lista nagród i wyróżnień

• Oficer Orderu Kanady (OC) – 2002
• Gwiazda na Hollywood Walk of Fame
• Gwiazda na Canada’s Walk of Fame
• Nominacja do nagrody Emmy za „Police Squad!”

Służba wojskowa i problemy zdrowotne

Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej, Leslie Nielsen odbył służbę wojskową. W 1943 roku, w wieku zaledwie 17 lat, zaciągnął się do Royal Canadian Air Force, gdzie przeszedł szkolenie jako strzelec pokładowy. Ze względu na jego młody wiek i późny etap II wojny światowej, nigdy nie został wysłany do walki poza granicami Kanady.

Przez większość swojego dorosłego życia Leslie Nielsen zmagał się z problemami ze słuchem. Był prawnie głuchy, co wymagało od niego noszenia aparatów słuchowych przez niemal całą karierę zawodową. Mimo tej niedogodności, nie wpłynęło to na jego zdolność do pracy i osiąganie sukcesów na ekranie.

Ciekawostki z życia Leslie Nielsena

Leslie Nielsen był postacią pełną niespodzianek. Zanim rozpoczął karierę aktorską, po zakończeniu służby wojskowej, pracował krótko jako disc jockey w stacji radiowej w Calgary w prowincji Alberta. Jego droga do sławy nie była prosta; w 1959 roku brał udział w castingu do roli Messali w legendarnym filmie „Ben-Hur”. Ostatecznie rolę tę otrzymał Stephen Boyd, co skłoniło Nielsena do opuszczenia wytwórni MGM, otwierając mu tym samym nowe możliwości rozwoju kariery.

Aktor miał również okazję współpracować z Disneyem, grając główną rolę Francisa Mariona w miniserialu „The Swamp Fox” (1959–1961). Bardzo cenił tę pracę za wysokie budżety, autentyczne kostiumy i możliwość kręcenia w plenerach. W późniejszych latach swojej kariery, w 1994 roku, Nielsen pojawił się w programie WWF „Monday Night Raw”, gdzie parodiując postać Franka Drebina, próbował wraz z George’em Kennedym rozwiązać zagadkę zniknięcia Undertakera. Jego poczucie humoru nie ograniczało się do ekranu – aktor był znany z noszenia przy sobie urządzenia wydającego dźwięki imitujące gazy, którym rozładowywał atmosferę na planie i podczas wywiadów.

Podsumowanie

Leslie Nielsen zmarł 28 listopada 2010 roku, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo jako aktor, który z mistrzowskim wyczuciem przekształcił się z dramatycznego amanta w ikonę komedii. Jego niezapomniane kreacje, w tym porucznika Franka Drebina, do dziś bawią widzów na całym świecie, dowodząc ponadczasowości jego talentu komediowego i niezrównanego wkładu w gatunek parodii filmowej.